13-04-05

Prachtig gedicht...vriend en dichter...

Blinde dichter..
 
Waar de nacht in haar diepste wezen
het schijnbaar zwakste licht verbergt
tikt de woordenstok van de blinde dichter
het vergeten ritme
van een verloren muzezang.

Onder trillende lucht verliezen de tonen
zich in verwarring en afstand
van doorbroken verledens.
Dringen in verdoofde handen,
langs papieren wegen tastend,
splinters ruwgesleten tijd
ongemerkt door.

Een ijsbevroren maan
strooit sluimerende vonken
over het stofspoor
achter de schrale vingers van de nacht
en ontrafelt de eerste draden
van haar ingesponnen licht

Hans van Bergen

11:06 Gepost door franca | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

mooi gedicht!
maar te vrolijk lol

Gepost door: Lord cms | 13-04-05

Inderdaad prachtig!

Gepost door: Free my Soul | 13-04-05

De commentaren zijn gesloten.